Bitti denen yerden başlamak ve gözlerini açmak yeniden…

Bunu insanlık olarak sürekli yaşıyoruz.

Gün geliyo her şey elimizden kayıp gidiyor ya da giden bir kaç parça bize her şeymiş gibi geliyor.

Ama hiçbirimiz doğadan ilham almıyoruz. Niye unutuyoruz bilmiyorum. Düşün ki denizdesin, en dibe indin, battın, ayaklarını yere vurup su yüzüne çıkamaz mısın, itemez misin kendini yukarı? ya da kendini bıraksan su seni yüzeye taşımaz mı?

Olaylar karşısında ayaklarımızı dibe vurup yükseklere çıkacağımız an da geliyor işte veya olayları akışına bıraksak su yolunu buluyor, inadımız kime?

Acı da yaşanmalı tabi ki ama bu dip balığı tavrımızdan vaz mı geçsek acaba?