Sevgili Burak Akkul çok şahane bir tweet yazmış 1 Kasım 2014'te. Çok hoşuma gitti.
Burada da yazılı dursun:
"Hayat size yakın süre içinde iyi ve kötü davranabilir.. Ve genelde, üzerine gittiğiniz türde devam etme eğilimindedir.. İyiye coşun!"
Noktasına virgülüne kadar aynen böyle. Çok sevdim! İyiye coşmak lazım hakikaten. Nasıl olur demeyip, yolunu bulup, yapmak lazım. Denemesi bedava…
(Burak Akkul'a da buradan sevgilerle efenim 
)
Hazel
6/11/2014
05:36
Yedi düvelle barışık olunmuyor belki. Ama altısıyla, beşiyle? Hadi olmadı üçüyle?
Denemek gerek. Öğrendim. Uyguluyorum.
Zeytin dalı uzanırsa ne âlâ, hemen yakala ve dalı uzatan o eli tut. Her zaman bekleme, arada sen de yap!
Hem o dal uzanmasa, zeytinin adı geçse sadece ya da sıcak bir tebessüm etse, etsen. Uzayda havaifişekler patlamaz belki ama o gün olmasa da bir gün mutlaka iyi bir şeyler olur. Sana, bana, sonra ağaçlara, kuşlara…
Masaldaki güzel dünya çok uzak olabilir. Yapabildiğimiz kadarını yapsak.Yani diyorum ki yapalım. Masalın da hayalini kurarız. Kime ne?
Evet, evet… Tebessüm edelim, ardından kahkaha gelsin. Elele tutuşalım, ardından sarılmak gelsin. Bir selam verelim, ardından uzun uzun sohbetler gelsin.
İyilik gelsin, hoş gelsin…
Hazel
26/11/2014 – İstanbul
Çok zaman sonra bir gün, camın önünde ya da verandada koltuğumda otururken, belki de sallanan sandalyemde, geçmişi düşünüp, hayatımı film şeridi gibi gözümün önünden geçirip tebessüm etmek istiyorum. Hepsi bu…
Hazel
26/11/2014 – İstanbul
04:06
(Not: Yazıyı yazan kız 28 yaşında ve her şeyin çok başında olduğunu biliyor. Hayata İstanbul'dan katılan bu kız sadece mutlu. Geriye yaşanacak ne kadar yıl kaldıysa yine ve sadece mutlu olmak istiyor.)
Geçmiş!!! Ne tuhaf kelime değil mi?
Geçsin istemiş gibi, geçtiğine üzülmüş gibi.
Hem kötü hem iyi gelmiş gibi.
İlaç olsun diye zamana yalvarırken, şimdi "geçmiş"in katili zamanmış gibi.
Söylemesi "gelecek"ten daha ağır, sunturlu gibi.
Gözlerini kapat! gibi.
Sus! gibi…
Hazel
10/9/2014 – İstanbul
05:50
Bazen ısrarla da olsa, istemeyerek de olsa, koşa koşa dört nala da olsa değelim birbirmizin hayatlarına.
Korkmadan!
İyi ya da kötü izler bırakalım birbirimize, bizi büyütsün diye, güçlendirsin diye, küçültsün, zavallılaştırsın diye.
Her duyguya ihtiyacımız var.
Çekinmeden ateşlere de atalım kendimizi, çivi gibi sulara da. İşte o zaman yanmak da bizim donmak da. Uzaktan olmaz.
Yıllar sonra birini hatırlayınca kaşlarını çatabilir ya da gülümseyebilirsin. İkisi de sana ait, korkma.
Ve lütfen korkmadan yaşa…
Hazel
6/9/2014 – İstanbul
00:45
